Een gouden avond in Rotterdam

Sommige avonden beginnen gewoon met een etentje en groeien onderweg uit tot een herinnering die jaren later nog steeds boven komt drijven. Op 30 april 2023 reden we samen met een bevriend stel naar Rotterdam voor een avond bij Restaurant GOUD.

Alleen al bij binnenkomst deed het restaurant zijn naam eer aan. Goudkleurige verlichting, messing details, donkere tinten, groen fluweel en een open keuken waar je voortdurend iets zag gebeuren. Uitbundig en eigenwijs, maar toch warm en sfeervol. Precies het soort plek waar je direct het gevoel krijgt dat er iets bijzonders gaat gebeuren.

GOUD is het restaurant van Herman den Blijker en Nick de Kousemaeker. Geen stijve bedoeling, maar Rotterdamse luxe met een flinke dosis karakter. We kozen voor het verrassingsmenu met vijf gangen en lieten ons ook bij de wijnen meenemen door de keuken en bediening.

En verrast werden we.

De avond begon met cocktails en kleine gerechtjes die bijna te mooi waren om op te eten. Krokante hapjes, frisse smaken en kleurrijke borden volgden elkaar op. Soms herkenbaar, soms totaal onverwacht, maar steeds met aandacht gepresenteerd. Het was precies waar wij van houden. Niet alleen lekker eten, maar een hele beleving aan tafel.

Tussen de gangen door kwamen de inmiddels onvergetelijke truffeltosti’s op tafel. Geen gewone tosti, maar krokant geroosterd brood met Pata Negra, Remeker Ryp en truffel. Rijk, hartig en ontzettend lekker. Zo’n gerecht waarvan je vooraf denkt dat het misschien wat eenvoudig klinkt, maar waar vervolgens de hele tafel stil van wordt. Alleen al voor die tosti zouden we bijna teruggaan.

Ook de wijn maakte indruk. Bij een van de gangen kregen we Argali Rosé van Château Puech Haut ingeschonken. Licht van kleur, fris en fruitig, maar met genoeg karakter om tussen alle uitgesproken gerechten overeind te blijven. Op dat moment was het vooral een heerlijke rosé die perfect bij de avond paste. Dat deze fles later nog een opvallend vervolg zou krijgen, wisten we toen natuurlijk nog niet.

Het hoogtepunt van het diner was voor ons de rib-eye. Vanbuiten mooi gebakken, vanbinnen perfect rosé en zo ongelooflijk mals dat het vlees bijna op onze tong wegsmolt. Daarbij kwamen verfijnde groenten en sauzen die het gerecht aanvulden zonder de hoofdrol van het vlees over te nemen. Dit was zo’n bord waarbij je automatisch langzamer gaat eten, simpelweg omdat je niet wilt dat het op raakt.

Na vijf gangen waren we eigenlijk al meer dan tevreden, maar we sloten de avond toch nog af met een kaasplank. Want als je eenmaal bij GOUD aan tafel zit, moet je het natuurlijk wel goed doen. Mooie kazen, knapperig brood en nog één laatste glas maakten de avond compleet.

De gerechten waren heerlijk, de presentatie verrassend en de sfeer levendig. Maar wat zo’n avond echt bijzonder maakt, is het gezelschap. Samen proeven, vergelijken, lachen en steeds weer benieuwd zijn naar wat er als volgende op tafel verschijnt. Goed eten wordt nu eenmaal nog beter wanneer je het met fijne mensen kunt delen.

Ruim een jaar later kwamen we Argali Rosé opnieuw tegen. Niet in een chic restaurant, maar tijdens onze vakantie in de Ardèche, gewoon in het wijnschap van de lokale Super U. Daar stond dezelfde fles voor een fractie van wat we in Rotterdam voor een paar glazen hadden betaald.

We moesten er vooral om lachen. Het maakte de wijn niet minder bijzonder. Integendeel. Sindsdien brengt Argali ons niet alleen terug naar zonnige dagen in Frankrijk, maar ook naar die gouden avond in Rotterdam.

“Goed eten wordt nog beter wanneer je het met fijne mensen kunt delen.”